'ME'

This evening, while sipping tea, I found myself thinking about who I am. I thought that I would type down my thoughts before I feel like not doing it..

I just realised that what works for other people… doesn’t always work for me. Just because everyone’s doing something doesn’t mean I have to. Sometimes, it doesn’t even make sense.

Take coffee. Some people can’t live without it. It’s their obsession. Me? I love it. I enjoy it. But I don’t need it. It’s just there. It doesn’t matter if I drink tea for a change. The warmth of the cup, the quiet sip- I like it. That’s all.

I have my own pace, my own way of doing things. I know what I like. I know what I don’t. I know what I need to feel okay. I get angry over things that feel like a violation. I get emotional over things too, though most of the time, I don’t show it. I just… hold it inside.

Boundaries aren’t walls. They help me feel like myself. I don’t feel obligated to explain them to people who don’t want to understand. And honestly, I don’t see why I should.

I don’t want to change myself for anyone-not family, not friends, not anyone. My preferences, my personal boundaries, the small and big things that make me 'me'… they’re mine. And they’re not negotiable. 

Even if my choices look strange to other people. Even if they question them, roll their eyes, try to convince me otherwise. That’s fine. They’re mine.

 My peace is mine. My life is mine. And that’s enough.



Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

New beginnings !?

Image
 I’m in Kottayam now. Hmm… yeah, you read it right — I joined the School of Letters at Mahatma Gandhi University for my postgraduate studies in English. It’s been around four days here. I don’t know… the place feels strangely familiar. The trees, the roads, the stalls, the classes, the staff — everything reminds me of MCC, the college that became my safe space during UG. There’s a certain comfort in these surroundings, a quiet warmth that takes me back to those days… as if this place, too, is ready to offer a kind of home. There’s nostalgia in the air, but also a silent promise of something new. And this time, I want to do things differently. I carry my UG memories with love — the happiness, the chaos, the fights, the friendships — but I also carry the lessons. I don’t want to repeat the same mistakes. I want to grow through this phase, to make these two years meaningful and fulfilling. This is a fresh page. And I’m ready to write it — slowly, honestly, and with purpose.
Read more

Friend !?

Friendship in college is not the same as the friendships we had in school. In school, we never really spent much time with our friends. We were mostly focused on our studies. In many cases, we didn’t even know much about each other’s families. Yet somehow, we’d still find two or three genuine friends—people who truly wanted to know us and sincerely wished for our well-being. But when we enter college, the atmosphere is entirely different. We start learning more about life than the subjects taught by our professors. We learn about society, how the world works, and the struggles each person must endure just to survive. We come across people who smile in front of us but speak poorly behind our backs. After all that emotional effort, we might find someone we consider a good friend—only to realize that they are also close to the very people who talk behind our backs. Worse, they only seem to reach out when they need something. And that makes us question: What’s the point of friendship if so...
Read more

நான் வேண்டினேன்... இறைவன் எனக்குக் காட்சி அளித்தார்... கோமாளியாக

Image
ஆழ்ந்த நித்திரையில் இருந்தேன். நள்ளிரவு வேளை அது. கனவு ஒன்றைக் கண்டேன். தொடக்கம் இனிதாக இருந்ததால் மகிழ்ந்தேன். ஆனால், இறுதியில் மூச்சு நின்றது போன்று துடிதுடித்து விட்டேன். கண்களை மூடியபடியே அழுதுகொண்டிருந்தேன். தாரைதாரையாக கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழிந்தோடியது. எனது கனவில் கண்ட காட்சிகள் பின்வருமாறு: “எனது நண்பர்கள் யாவரும் என்னை வெறுத்து ஒதுக்கி விட்டு துன்புறுத்தினர். என் பொம்மைகளைப் பிடுங்கினர். எனது புத்தகங்களை கிழித்தனர்." நீங்கள் எண்ணுவது சரிதான், நான் எனது பள்ளிக்கூடப் பருவத்தில் இருந்தேன். சரி, கனவைத் தொடர்வோம்.   "நான் அழுதுகொண்டிருந்தேன், எனது வகுப்பறையில். ஆறுதல் சொல்ல யாருமின்றி தனியாக அலறினேன்; கூச்சலிட்டேன். வீட்டிற்கு வந்து அழுதுகொண்டே படுத்துவிட்டேன். பள்ளியை விட்டு வரும் வழியில் அப்பா வாங்கிக் கொடுத்த பஞ்சு மிட்டாயும் இனிப்பாக தெரியவில்லை. திடுக்கென கனவிலிருந்து எழுந்தேன். கண்ட காட்சிகளின் கொடூரத்தை, மனதின் பயத்தை நீக்கும்படி நல்ல கனவு ஒன்று வேண்டும் என்று இறைவனை வேண்டினேன். அழுதவாறே மீண்டும் நித்திரையில் ஆழ்ந்தேன்.இம்முறை வந்த கனவானது முன்னர் கண்ட கனவின் த...
Read more